( آيهء 24 ) فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِه‌ِى إِلَّآ أَن قَالُواْ اقْتُلُوهُ أَوْ حَرّقُوهُ فَأَنجَلهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيتٍ لّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ تفسير : هنگامى كه حضرت ابراهيم عليه السلام قوم را به توحيد و عبادت خدا و نهى از شرك و معاصى دعوت كرد : فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ : پس جواب قوم او نبود مگر آن كه بعضى از ايشان به بعضى ديگر گفتند : بكشيد او را يا بسوزانيد او را تا از دست او راحت شويد . پس همگى بر اقدام كردن به سوزانيدن آن حضرت اتفاق نمودند . پس هيزم جمع نمودند در صحراى وسيعى و براى نمرود محلّ رفيعى ساختند كه از آن جا نگاه كند كه چگونه آتش ، ابراهيم را مىسوزاند . و آتش كه فراهم شد او را در آن آتش افكندند ، فَأَنجَلهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ : پس خداى تعالى او را از آتش ، نجات داد و برهانيد از ضرر آن - و آن را سرد و سلامت گردانيد . إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيتٍ لّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ : به درستى كه در اين شيوهء نجات دادن حضرت ابراهيم از چنين آتشى ، نشانه‌هاى قدرت الهى است براى گروهى كه ايمان مىآورند ؛ زيرا فقط ايشان‌اند كه از اين نشانه‌ها براى ايمان و ازدياد آن منتفع مىشوند . ( آيهء 25 ) وَ قَالَ إِنَّمَا اتَّخَذْتُم مّن دُونِ اللَّهِ أَوْثنًا مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَيَوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُم بِبَعْضٍ وَيَلْعَنُ بَعْضُكُم بَعْضًا وَ مَأْوَلكُمُ النَّارُ وَ مَا لَكُم مّن نصِرِينَ